PORTAL SPOŁECZNOŚCIOWY
MIESIĘCZNIK "KATECHETA"

Wykroczenia przeciw czystości

1. Większość ludzi zapytanych, czy cnota czystości stanowi jakąś wartość, odpowie, że tak. Jednak w zależności od modelu wychowania, środowiska wzrastania, wpływów kultury masowej, wielu ludzi zajmuje w tej sprawie skrajnie odmienne stanowiska. Mówią: Nie czuję, żeby to był grzech. Mogę robić ze swoim ciałem, co tylko zechcę. Czystość, dziewictwo to nie dziś, nie te czasy. Wielu wyraża swoje wątpliwości, pytając, co w tej dziedzinie jest grzechem, a co nie? Jak daleko można się posunąć w bliskości na poszczególnych etapach relacji z drugim człowiekiem?
 

2. Czy czystość, która oznacza między innymi zdolność panowania nad sobą, nad swymi seksualnymi pragnieniami oraz zdolność „posiadania siebie” w należnym szacunku i czci, jest dziś łatwa do zachowania? Świat, w którym żyjemy, w dużym stopniu próbuje wpływać na nasze zachowania, pobudzając nas do wykroczeń przeciw czystości. Niezależnie jednak od tego, jak bardzo jesteśmy kuszeni do nieczystości i czy jesteśmy stanu wolnego, czy żyjemy w małżeństwie lub jako celibatariusze, wszyscy jesteśmy wezwani przez Chrystusa do zachowania czystości i praktykowania jej jako drogi do świętości.
 

3. Katechizm Kościoła Katolickiego wymienia grzechy, które bezpośrednio uderzając w cnotę czystości, rodzą zamęt emocjonalno-uczuciowy oraz niszczą relację miłości z Bogiem, drugim człowiekiem i samym sobą. Nazywa je wykroczeniami przeciw czystości.
Rozwiązłość jest nieuporządkowanym pożądaniem lub nieumiarkowanym korzystaniem z przyjemności cielesnych w oderwaniu od prokreacji i zjednoczenia duchowo-psychicznego (KKK 2351).
Masturbacja to „dobrowolne pobudzanie narządów płciowych w celu uzyskania przyjemności cielesnej” poza relacją płciową z drugą osobą (mężem lub żoną). Czyn ten niszczy pełny sens wzajemnego oddawania się sobie i przekazywania życia ludzkiego. Grzech masturbacji rodząc zamęt duchowy między innymi utrudnia modlitwę i rodzi przytłaczające poczucie wstydu przed Bogiem. Katechizm dodaje, że w ocenie moralnej tego czynu „należy wziąć pod uwagę niedojrzałość uczuciową, nabyte nawyki, stany lękowe lub inne czynniki psychiczne czy społeczne, które zmniejszają, a nawet redukują do 1735 minimum winę moralną” (KKK 2352).
Nierząd jest „zjednoczeniem cielesnym między wolnym mężczyzną i wolną kobietą poza małżeństwem”. Jest on sprzeczny z godnością osoby ludzkiej i jej płciowości, która jest naturalnie podporządkowana dobru małżonków oraz przekazywaniu życia i wychowaniu dzieci. Nierząd jest jeszcze poważniejszym wykroczeniem, gdy powoduje deprawację młodzieży (por. KKK 2353).
Pornografia „polega na wyrwaniu aktów płciowych, rzeczywistych lub symulowanych, z intymności partnerów, aby w sposób zamierzony pokazywać je innym”. Stanowi ona wynaturzenie aktu małżeńskiego, który winien być wzajemnym intymnym darem małżonków. Narusza poważnie godność tych, którzy jej się oddają (aktorów, sprzedawców, publiczności). Katechizm dodaje, że „władze cywilne powinny zabronić wytwarzania i rozpowszechniania materiałów pornograficznych” (KKK 2354).
Prostytucja narusza godność osoby, która się jej oddaje, stając się przedmiotem przyjemności cielesnej dla kogoś drugiego. Również ten, kto płaci, „grzeszy ciężko przeciw sobie samemu; niszczy czystość, do której zobowiązuje go chrzest, i znieważa swoje ciało, świątynię Ducha Świętego” (KKK 2355).
Gwałt jest to wtargnięcie przemocą w intymność płciową innej osoby. Czyn ten jest naruszeniem sprawiedliwości i miłości. „Wyrządza poważną krzywdę ofierze i może wywrzeć piętno na całym jej życiu. Jest zawsze czynem wewnętrznie złym. Jeszcze poważniejszy jest gwałt popełniony przez rodziców (…) lub wychowawców na dzieciach, które 2388 są im powierzone” (KKK 2356).
 

4. Zapamiętajmy: Każdy ochrzczony jest powołany do życia w czystości zgodnie ze swoim stanem życia. Czystość domaga się osiągnięcia zdolności panowania nad sobą. Wśród grzechów pozostających w głębokiej sprzeczności z czystością należy wymienić masturbację, nierząd, rozwiązłość, pornografię, prostytucję i gwałt.

Ks. Rafał Grzelczyk

© 2008 Diecezja Płocka