PORTAL SPOŁECZNOŚCIOWY
MIESIĘCZNIK "KATECHETA"

Szóste przykazanie Boże: „Nie cudzołóż”

1. Jednym z najbardziej niepopularnych słów współczesnego języka jest słowo „czystość”. Szczególnie wśród młodych ludzi jest to temat tabu lub powód do drwin. Wiedzą o tym dobrze katecheci. Znaczna grupa młodych ludzi nie wyobraża sobie życia bez współżycia seksualnego, bez względu na to, czy dokonuje się ono w małżeństwie, czy też poza wszelkimi zobowiązaniami. Czym więc jest czystość i dlaczego Kościół nadal upomina się o nią?
 

2. Wielu osobom pojęcie czystości kojarzy się przede wszystkim z całkowitym powstrzymaniem się od współżycia seksualnego. Nie jest to jednak właściwe rozumienie czystości, do której przecież zobowiązani są wszyscy: zarówno osoby żyjące samotnie, jak i małżonkowie. Katechizm Kościoła Katolickiego wyjaśnia, że „czystość oznacza osiągniętą integrację płciowości w osobie, a w konsekwencji wewnętrzną jedność człowieka w jego bycie cielesnym i duchowym” (KKK 2337). Owa integracja płciowości polega na włączeniu jej w całość osoby – płciowość jest sposobem naszego istnienia, częścią naszej osoby i naszego życia, dlatego nie może funkcjonować niezależnie. Musi być podporządkowana naszemu rozumowi i woli. „Płciowość staje się osobowa i prawdziwie ludzka, gdy zostaje włączona w relację osoby do osoby” (KKK 2337), w zależności od kontekstu życia.
Siły życia i miłości obecne w każdym człowieku winny zawsze służyć budowaniu autentycznych relacji między ludźmi zależnie od wybranego sposobu życia (por. KKK 2349). „Wszyscy, idąc za Chrystusem, wzorem wszelkiej czystości, są powołani do życia w czystości stosownie do różnych stanów swego życia: jedni, przyrzekając Bogu dziewictwo lub celibat – mogą w ten sposób łatwiej poświęcić się niepodzielnym sercem jedynemu Bogu; inni, jeśli są związani małżeństwem, wezwani są do życia w czystości małżeńskiej; pozostali do praktykowania czystości we wstrzemięźliwości” (KomKKK 491).
 

3. O postawę czystości trzeba dbać przez całe życie – nigdy nie można powiedzieć, że zdobyło się ją raz na zawsze. W dziedzinie czystości znane są prawa wzrostu, który dokonuje się etapami naznaczonymi niedoskonałością i dość często grzechem. Oczywiście, choć każdy etap życia wymaga zaangażowania w pracę nad sobą, szczególnie duży wysiłek winno się podejmować wówczas, gdy kształtuje się osobowość – w dzieciństwie i młodości (por. KKK 2342-3). Do troski o czystość zobowiązani są także narzeczeni. Powstrzymanie się od przejawów czułości właściwych miłości małżeńskiej pomaga pogłębić wzajemny szacunek oraz jest szkołą wierności (por. KKK 2350).
Warunkiem życia w czystości jest zdolność panowania nad sobą. Katechizm Kościoła Katolickiego wskazuje środki, które służą osiąganiu panowania nad własną płciowością, a są nimi: poznanie siebie, praktykowanie duchowej dyscypliny w zależności od napotkanych sytuacji, posłuszeństwo przykazaniom czy wreszcie wierność modlitwie. Kto chce zapanować nad sobą winien także uczyć się umiarkowania, które pozwala zapanować nad różnymi ludzkimi pragnieniami (por. KKK 2339-40). Czystość rozwija się i umacnia w przyjaźni.
Warto podkreślić, że choć czystość jest zadaniem bardzo osobistym, jednakże ważny jest także kontekst kulturowy – troska społeczeństwa o należny każdej osobie szacunek, o autentyczne ukazywanie ludzkiej seksualności, jako siły służącej życiu i miłości między osobami (por. KKK 2344).
Czy troszczę się o czystość zgodnie z własnym stanem życia? Czy niezależnie od wieku uczę się panowania nad sobą? Czy mam świadomość, że płciowość jest darem Bożym, służącym życiu i autentycznej miłości?
 

4. Zapamiętajmy: „Czystość oznacza osiągniecie pozytywnej integracji płciowości w osobie. Płciowość staje się osobowa i prawdziwie ludzka, gdy zostaje włączona w relację osoby do osoby” (KomKKK 488), w zależności od własnego stanu życia. Czystość domaga się osiągnięcia panowania nad sobą. Jest to zadanie długotrwałe, dlatego nigdy nie można powiedzieć, że zdobyło się je raz na zawsze.

ks. Marcin Sadowski

© 2008 Diecezja Płocka