PORTAL SPOŁECZNOŚCIOWY
MIESIĘCZNIK "KATECHETA"

POWOŁANIE CZŁOWIEKA DO MODLITWY W STARYM TESTAMENCIE - Katecheza na niedzielę 28. II

POWOŁANIE CZŁOWIEKA DO MODLITWY W STARYM TESTAMENCIE

1. „Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków” (Hbr 1,1) – te słowa z Listu do Hebrajczyków stale przypominają nam prawdę, że to Bóg pierwszy skierował swoje słowo do człowieka, adresując je najpierw do przedstawicieli Narodu Wybranego. Karty Pisma Świętego zawierają zapisane Boże słowa, a także odpowiedź daną Bogu przez człowieka – modlitwę. Wielkie postacie Starego Testamentu Abraham, Mojżesz, Dawid i Eliasz to jednocześnie wielcy mistrzowie i nauczyciele modlitwy.

2. W Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego czytamy: „Abraham jest wzorem modlitwy, ponieważ wędruje w obecności Boga, słucha Go i jest Mu posłuszny (KomKKK 536). Jego modlitwa wyrastała z umiejętności słuchania Boga, a jej siłą było jego zaufanie Bogu. Wiązało się to z decyzją opuszczenia swego domu i pójścia w kierunku nieznanej mu Ziemi Obiecanej. Najwyższym znakiem zaufania była dla Abrahama gotowość na złożenie ofiary z syna. O jego modlitwie wiemy, że była też ona wstawianiem się za innymi - tak wstawiał się przed Bogiem na przykład za mieszkańcami Sodomy i Gomory.

Wielką postacią Starego Testamentu i nauczycielem modlitwy jest Mojżesz, z którym Pan rozmawiał twarzą w twarz, jak się rozmawia z przyjacielem (por. Wj 33, 11). Modlitwa Mojżesza jest obrazem modlitwy kontemplacyjnej, dzięki której sługa Boży pozostaje wierny swemu posłaniu” (KKK 2576). Najważniejszym zadaniem Mojżesza było wyprowadzenie Izraela z Egiptu i poprowadzenie przez pustynię do ziemi Kanaan. Sprostanie temu zadaniu było możliwie dzięki głębi i intensywności jego modlitwy. Również tu Bóg działa jako pierwszy, wzywając Mojżesza ze środka płonącego krzewu. Wydarzenie to pozostanie jednym z najlepszych wzorów modlitwy w żydowskiej i chrześcijańskiej tradycji duchowej. (…) [Bóg] „powołuje więc Mojżesza, aby go posłać, aby go włączyć w swoje współczucie [dla ludu], w swoje dzieło zbawienia. Jednak w dialogu, w którym Bóg zwierza się Mojżeszowi, uczy się on również modlitwy: próbuje się wycofać, czyni zarzuty, a przede wszystkim stawia pytania i właśnie w odpowiedzi na jego pytanie Pan powierza mu swoje niewymowne Imię, które objawi się w Jego wielkich dziełach” (KKK 2575). Mojżesz „nie modli się za siebie, ale za lud, który Bóg sobie nabył. Mojżesz wstawia się zarówno w czasie walki z Amalekitami, jak też aby uzyskać uzdrowienie Miriam. Ma to miejsce jednak przede wszystkim po odstępstwie ludu, kiedy Mojżesz wstawia się do Boga (Ps 106, 23), aby ocalić lud” (KKK 2577).

Wzorem modlitwy ludu, [jest modlitwa Dawida], ponieważ jest przylgnięciem do Bożej obietnicy, jest miłującym zaufaniem Temu, który jest jedynym Królem i Panem” (KomKKK 538). Jej wyrazem jest „poddanie się woli Bożej, wysławianie Boga oraz skrucha” (KKK 2579).

3. Rytualizm i powierzchowność form kultu często prowadziły do osłabienia modlitwy Izraela. Ważną wówczas rolę mieli do spełnienia „prorocy, [którzy] czerpią z modlitwy światło i siłę, aby nakłaniać lud do wiary i nawrócenia serca. Wchodzą w wielką zażyłość z Bogiem i wstawiają się za braćmi, którym zwiastują to, co widzieli i usłyszeli od Pana. Eliasz jest ojcem proroków, tych wszystkich, którzy szukają oblicza Boga” (KomKKK 539). Ważną rolę odegrała modlitwa Eliasza w czasie składania ofiary na górze Karmel – decydującej próby dla wiary Ludu Bożego. Na jego błaganie ogień Pana strawił ofiarę całopalną, a wypowiedziane wówczas przez niego słowa „Wysłuchaj mnie, o Panie, wysłuchaj!” - znalazły się w liturgii Kościołów wschodnich (por. KKK 2583).

4. Zapamiętajmy: To Bóg pierwszy powoływał człowieka do modlitwy. Wielkie  postacie Starego Testamentu uczą nas, że modlitwa ma wypływać ze słuchania słów Boga i posłuszeństwa Jego woli, ma być rozmową twarzą w twarz, jak rozmawia się z przyjacielem, winna ponadto służyć wstawianiu się u Boga za innymi. W modlitwie ważne jest poddanie się woli Bożej, wysławianie Boga oraz skrucha, a także głęboka zażyłość z Bogiem.

Ks. Rafał Bednarczyk

© 2008 Diecezja Płocka