PORTAL SPOŁECZNOŚCIOWY
MIESIĘCZNIK "KATECHETA"

FORMY MODLITWY KOŚCIOŁA: BŁOGOSŁAWIEŃSTWO I ADORACJA - Katecheza na Poniedziałek Wielkanocny 5. IV

1. Niektórych dziwić może postawa ludzi, którzy wstępują do klasztorów kontemplacyjnych po to, by całe życie poświęcić wyłącznie modlitwie. Dziwić może np. praktyka tygodniowych rekolekcji, które każda z sióstr karmelitanek odbywa co jakiś czas, zamykając się na kilka dni sama w pustelni z Jezusem w Najświętszym Sakramencie. Zwłaszcza jeśli nasza modlitwa poza niedzielną liturgią ogranicza się do recytowania przekazanych nam modlitw ustnych np. pacierza, różańca, koronki do Miłosierdzia Bożego oraz do modlitwy błagalnej, przedstawiania Bogu naszych próśb, zdziwienie może budzić postawa adoracji i długiego trwania przy Jezusie Eucharystycznym. Niektórzy pytają, co modlący się robią przez ten czas? Czy możliwe jest rozmawiać przez całe dnie z Panem Bogiem? Jak to możliwe, aby tak długo adorować Jezusa w Hostii? Jak się modlić podczas takiej adoracji?

 

2. Tradycja apostolska przekazuje nam szereg różnych form modlitwy, które pokazują nam, jak mamy się modlić. Działający dziś wśród nas Duch Święty naucza i przypomina nam wszystko, co powiedział Jezus, wprowadza każdego w tajemnicę Jego życia w różnych jego przejawach (np. w sakramentach) i wychowuje każdego osobiście do bogatszego życia chrześcijańskiej modlitwy (por. KKK 2625). Do najważniejszych form modlitwy zakorzenionych w Nowym Testamencie należy modlitwa błogosławieństwa i adoracji.

 

3. Modlitwa błogosławieństwa jest specyficznym, głębokim spotkaniem Boga i człowieka. Błogosławienie Boga w modlitwie jest odpowiedzią na udzielone nam dary Boże. To Bóg jest tym, który pierwszy błogosławi człowiekowi w jego życiu. Serce człowieka dostrzegłszy i uznawszy w Bogu źródło wszelkiego błogosławieństwa, powinno często w czasie modlitwy wychwalać i błogosławić z wdzięcznością Ojca przez Jezusa w Duchu Świętym. Podejmujący trud tej formy modlitwy uczy się dostrzegać Boże dary, otwiera się pełniej na codzienne Boże błogosławieństwo. „Modlitwa błogosławieństwa jest odpowiedzią człowieka na dary Boże. Ponieważ Bóg błogosławi, serce człowieka może z kolei błogosławić Tego, który jest źródłem wszelkiego błogosławieństwa” (KKK 2626).

Z kolei modlitwa adoracyjna charakteryzuje się jeszcze głębszą, pokorniejszą postawą człowieka przed Bogiem. W czasie modlitwy adoracji człowiek staje uniżony przed Bogiem, swoim Stwórcą, Królem i Zbawicielem. Niezależnie od tego, czy adoruje się Boga w ciszy modlitwy domowej, czy trwając w milczeniu przed Najświętszym Sakramentem, modlący się tak człowiek wysławia wszechmoc Boga, który nas stworzył, zaplanował nasze życie, otacza je ustawiczną opieką wyzwalając nas od zła. Ta forma modlitwy powinna doprowadzić człowieka do pełnego czci milczenia przed wielkością i dobrocią Boga, być miłosnym i pokornym podziwem Jego świętości. Adoracja napełnia nas pokojem i harmonią, daje pewność naszym błaganiom. „Adoracja jest zasadniczą postawą człowieka, który uznaje się za stworzenie przed swoim Stwórcą. Wysławia wielkość Pana, który nas stworzył, oraz wszechmoc Zbawiciela, który wyzwala nas od zła. Jest uniżeniem się ducha przed Królem chwały (Ps 24, 9-10) i pełnym czci milczeniem przed Bogiem, który jest zawsze większy” (KKK 2628).

 

4. Zapamiętajmy: Ucząc się chrześcijańskiej modlitwy musimy sięgnąć do  kanonicznych Pism apostolskich. W pismach Nowego testamentu, np. w Dziejach Apostolskich dostrzeżemy, że „Duch Święty, Nauczyciel modlitwy chrześcijańskiej, wychowuje Kościół do życia modlitwy i pozwala mu coraz głębiej wchodzić w kontemplację i zjednoczenie z niezgłębionym misterium Chrystusa” (KomKKK 549). Do dwóch pierwszych najistotniejszych form modlitwy przekazanych nam przez Tradycję należy błogosławieństwo i adoracja. „Błogosławieństwo jest odpowiedzią człowieka na dary Boże: błogosławimy Wszechmogącego, ponieważ On pierwszy nam pobłogosławił i obsypał swoimi darami”. Adoracja zaś „jest uniżeniem się człowieka, który uznaje się za stworzenie przed swoim Stwórcą, trzykroć świętym” (KomKKK 550 i 551).

 

Ks. Piotr Grzywaczewski

© 2008 Diecezja Płocka