PORTAL SPOŁECZNOŚCIOWY
MIESIĘCZNIK "KATECHETA"

MODLITWA PROŚBY I WSTAWIENNICTWO - Katecheza na niedzielę 11. IV

1. „Jak trwoga, to do Boga” – głosi znane przysłowie. W uproszczonej formie ukazuje ono najczęstszą przyczynę modlitwy prośby. Życiowe dramaty powodują, że nawet ci, którzy niezbyt często rozmawiają z Panem Bogiem, zwracają się do Niego z prośbami o rozwiązanie problemu. Często proszą też wtedy innych o modlitwę. Czy jednak powinniśmy prosić Pana Boga tylko wówczas, gdy w naszym życiu dzieje się coś złego? Czy mamy się modlić sami, czy też możemy skorzystać z czyjejś pomocy?

 

2. Katechizm Kościoła Katolickiego naucza, że prośba jest najbardziej zwyczajną i spontaniczną modlitwą błagalną. Człowiek, będący jedynie stworzeniem, wyraża przez nią swą zależność od Boga Stwórcy, mając zaś do tego świadomość własnej grzeszności, przez prośbę powraca z drogi grzechu do miłosiernego Ojca (por. KKK 2629).

Pierwszym dążeniem modlitwy prośby jest błaganie o przebaczenie, które – zgodnie z Katechizmem – „poprzedza (...) właściwą, czystą modlitwę” (KKK 2631). Taką prośbę kierował do Boga m.in. ewangeliczny celnik, w pokorze proszący Boga: „Miej litość dla mnie grzesznika” (Łk 18,13, por. KKK 2631). Katechizm naucza, że prośba o przebaczenie poprzedza zarówno liturgię eucharystyczną, jak i modlitwę osobistą, zaś warunkiem jej wysłuchania jest ufna pokora (por. KKK 2631).

Prośba chrześcijańska skupia się na pragnieniu i poszukiwaniu Królestwa, które przychodzi, zgodnie z nauczaniem Jezusa” (KKK 2631). Odzwierciedla to m.in. struktura Modlitwy Pańskiej, w której modlitwa o nadejście Królestwa Bożego jest jedną z pierwszych.  Taki układ chrześcijańskich próśb podyktowany jest ich swoistą hierarchią: chrześcijanin najpierw powinien prosić o Królestwo, następnie zaś o to, co jest konieczne, by je przyjąć i współdziałać w jego przyjściu (por. KKK 2632). Zgodnie z Katechizmem jednak „każda potrzeba może stać się przedmiotem prośby” (KKK 2633), a więc możemy się modlić „we wszystkich naszych potrzebach duchowych i materialnych” (KomKKK 553). Pismo Święte zachęca do modlitwy w każdej sytuacji (Ef 5, 20; Flp 4, 6-7; Kol 3,16-17; 1 Tes 5,17-18; por. KKK 2633).

 

3. Specyficznym rodzajem modlitwy prośby jest wstawiennictwo, które polega na prośbie za innych (KomKKK 554). Jest ono „modlitwą prośby, która bardzo przybliża nas do modlitwy Jezusa. To On jest jedynym wstawiającym się u Ojca za wszystkich ludzi, a w szczególności za grzeszników” (KKK 2634; por. Rz 8, 34; 1 Tm 2, 5-8; 1 J 2, 1). Również Duch Święty „przyczynia się za nami w błaganiach” (Rz 8, 26).

Modlitwa wstawiennicza, praktykowana od czasów starotestamentalnych, jest uważana za coś właściwego dla „serca pozostającego w harmonii z miłosierdziem Bożym” (KKK 2635). Wstawiennictwo chrześcijańskie jest szczególnym rodzajem tej modlitwy, ponieważ uczestniczy we wstawiennictwie samego Chrystusa, przez co jest wyrazem komunii świętych (por. KKK 2635). List do Filipian zachęca do praktykowania modlitwy w intencji innych: ten, kto się modli, „niech ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich” (Flp 2, 4). Chrześcijanie, wzorem samego Jezusa modlą się nawet za tych, którzy wyrządzają im zło (por. Dz 7,60; Łk 23,28.34).

Modlitwa wstawiennicza była praktykowana także w pierwszych wspólnotach chrześcijańskich. Już wówczas modlono się praktycznie za wszystkich. Pismo Święte poświadcza, że  pierwsi chrześcijanie modlili się: „za wszystkich ludzi, za królów i za wszystkich sprawujących władzę” (1 Tm 2, 1-2), ale również za prześladowców (por. Flp 1, 3-4; Kol 1, 3; 2 Tes 1, 11) i za zbawienie tych, którzy odrzucają Ewangelię (Por. Rz 10, 1).

 

4. Zapamiętajmy: Modlitwa prośby jest podstawową modlitwą chrześcijańską, warunkującą Boże przebaczenie. Jej głównym dążeniem jest nadejście Królestwa Bożego, ale może i powinna być zanoszona do Boga w każdej sytuacji. Szczególnym rodzajem prośby jest modlitwa wstawiennicza. Praktykując ją, chrześcijanie włączają się we wstawiennictwo Chrystusa u Ojca. Modlitwa wstawiennicza może być zanoszona za wszystkich: zarówno żyjących, jak i zmarłych.

 

Ks. Adam Łach

© 2008 Diecezja Płocka