PORTAL SPOŁECZNOŚCIOWY
MIESIĘCZNIK "KATECHETA"

DO KOGO SKIEROWANA JEST MODLITWA CHRZEŚCIJAŃSKA? - Katecheza na niedzielę 2. V

1. Bardzo wielu z nas ma swoich „ulubionych” świętych, do których chętnie się modli. Często zwracamy się do Matki Bożej, prosząc Ją o potrzebne nam łaski. Może to rodzić czasem zarzuty, że katolicy kierują swe modlitwy do ludzi, a nie do Boga. Do kogo więc skierowana jest modlitwa chrześcijańska?

2. Przyzywając Matkę Najświętszą oraz świętych, czynimy słusznie. Kościół tak czyni od samego początku chrześcijaństwa.  Musimy jednak mieć świadomość, że - tak, jak chrześcijańska liturgia skierowana jest do jedynego Boga w trzech Osobach: Boga Ojca, Boga Syna i Boga Ducha Świętego - tak samo modlitwa chrześcijanina jest w swej istocie zawsze zwrócona do Boga w Trójcy Świętej Jedynego. I chociaż prosimy w naszych modlitwach o pomoc i wstawiennictwo Matkę Najświętszą, aniołów i świętych, to jednak ostatecznym Celem modlitwy chrześcijańskiej jest sam Bóg. Nawet wówczas, gdy modlimy się wprost do Chrystusa, Syna Bożego, który przyjął ludzkie ciało dla naszego zbawienia, staje się On Pośrednikiem pomiędzy nami i Bogiem Ojcem (por. 1 Tm 2, 5). Jak naucza Katechizm Kościoła Katolickiego, „Chrystus jest drogą modlitwy chrześcijańskiej. Czy nasza modlitwa będzie wspólnotowa czy osobista, słowna czy wewnętrzna, dostęp do Ojca ma tylko wtedy, gdy modlimy się ‘w imię’ Jezusa. Święte człowieczeństwo Jezusa jest więc drogą, na której Duch Święty uczy nas modlić się do Boga, naszego Ojca” (KKK 2664). Stąd modlitwy liturgiczne kończą się formułą: „Przez Chrystusa, Pana Naszego” (por. KomKKK 560). Matka Najświętsza, aniołowie i święci, do których się zwracamy, orędują za nami przed Bożym Tronem, stanowiąc jakby „modlitewny pomost” łączący ludzi z wszechmogącym i miłosiernym Bogiem.

Z drugiej strony, nawet jeśli nasza modlitwa jest skierowana przede wszystkim do Ojca, odnosi się także do Chrystusa. Starotestamentalne psalmy, których używamy w modlitwie Kościoła, oraz teksty Nowego Testamentu „wkładają w nasze usta i utrwalają w naszych sercach wezwania do Chrystusa”, takie jak: „Synu Boży”, „Panie”, „Zbawco”, „Baranku Boży”, „Królu”, „Synu umiłowany”, „Synu Dziewicy”, „Dobry Pasterzu”, „Życie nasze”, „Światłości nasza”, „Nadziejo nasza”, „Zmartwychwstanie nasze”, i wiele innych (por. KKK 2665). Już samo imię „Jezus”, które wypowiadamy w modlitwie, oznacza „Bóg zbawia”. W Katechizmie czytamy: „Ludzkie wargi nie są w stanie wypowiedzieć Boskiego Imienia, ale Słowo Boże, przyjmując nasze człowieczeństwo, powierza je nam i możemy go wzywać (...). Imię Jezus obejmuje wszystko: Boga i człowieka, oraz całą ekonomię stworzenia i zbawienia. Modlić się, mówiąc ‘Jezus’, oznacza wzywać Go, wołać do Niego w nas. Tylko Jego imię zawiera Obecność, którą oznacza. Jezus jest Zmartwychwstałym i ktokolwiek wzywa Jego Imienia, przyjmuje Syna Bożego, który go umiłował i siebie samego wydał za niego” (KKK 2666).

3. Katechizm naucza także, iż „za każdym razem, gdy zaczynamy modlić się do Jezusa, Duch Święty swoją uprzedzającą łaską wprowadza nas na drogę modlitwy. Skoro uczy On nas modlitwy, przypominając nam Chrystusa, to czy nie można modlić się do Niego samego? Właśnie dlatego Kościół zachęca nas, abyśmy codziennie wzywali Ducha Świętego, zwłaszcza na początku i na końcu każdej ważnej czynności” (KKK 2670). „Tradycyjną formą prośby o Ducha Świętego jest wezwanie skierowane do Ojca przez Chrystusa, naszego Pana, by On dał nam Ducha Pocieszyciela. Jezus podkreśla z naciskiem tę prośbę w swoje Imię w tej samej chwili, gdy obiecuje dar Ducha Prawdy” (KKK 2671).

4. Zapamiętajmy: „Modlitwa jest przede wszystkim skierowana do Ojca; w taki sam sposób kieruje się ona do Jezusa, zwłaszcza przez wzywanie Jego świętego Imienia: ‘Panie, Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nad nami grzesznymi!’. Nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: ‘Panem jest Jezus’ (1 Kor 12, 3). Kościół zachęca nas, byśmy wzywali Ducha Świętego jako wewnętrznego Nauczyciela modlitwy chrześcijańskiej” (KKK 2680-2681).

Ks. Daniel Brzeziński

© 2008 Diecezja Płocka