PORTAL SPOŁECZNOŚCIOWY
MIESIĘCZNIK "KATECHETA"

CO OZNACZA WEZWANIE „OJCZE NASZ, KTÓRYŚ JEST W NIEBIE” - Katecheza na niedzielę 20. VI

1. Wiele się dziś mówi o kryzysie, który dotyka nie tylko gospodarkę, ale i najbardziej intymne obszary ludzkiego życia. Kryzysem dotknięta jest rodzina. „Pokolenie bez ojców” lub „ojców nieobecnych” – tak czasami bywają określane dzieci naszego czasu. Jakby wbrew temu pesymistycznemu obrazowi bez-ojcowstwa, w sercu tego, kto wierzy, od pierwszych świadomych chwil jest obecna modlitwa, której pierwszymi słowami jest „adorujące błogosławieństwo” (KKK 2780) Tego, który będąc naszym Bogiem, objawił się nam jako nasz Ojciec.

 

2. Bóg jest naszym Ojcem. To jedna z najważniejszych i najpiękniejszych prawd naszej wiary. „Któryż naród wielki ma bogów tak bliskich, jak Pan, Bóg nasz, ilekroć Go wzywamy?” (Pwt 4,7) – pyta Autor natchniony. Abyśmy mogli dobrze zrozumieć prawdę o Bogu, który jest tak bliski, że człowiek może Go nazywać Ojcem, potrzebujemy najpierw pokornego oczyszczenia serca (por. KKK 2779). Sami z siebie nie jesteśmy w stanie pojąć takiej bliskości Boga. On sam pozwolił się nam poznać jako nasz Ojciec. To równocześnie pozwala nam odkryć samych siebie jako Jego dzieci (por. KKK 2779-2780 i 2783).

 

3. Pokorne oczyszczenie serca w odkrywaniu prawdy o Bogu, który jest Ojcem, to również uznanie, że nasze wyobrażenia, świat naszych pojęć, wspomnień, uczuć, zwłaszcza, jeśli jest to świat wspomnień i uczuć zranionych, to za mało aby ogarnąć ojcostwo Boga. „Bóg, nasz Ojciec, przekracza kategorie świata stworzonego” (KKK 2779). Jego ojcowska miłość nie zawiedzie, nie zrani, ani nie porzuci. Słowo Boże zapewnia: „Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o Tobie” (Iz 49,15). Gdy w modlitwie zwracamy się do Ojca, pozostajemy jednocześnie w jedności z Tym, który tę prawdę nam objawił – z Jezusem Chrystusem. W Nim – Jednorodzonym Synu, możemy wzywać Boga jako Ojca, w Nim stajemy się przybranymi dziećmi Boga (por. KKK 2781-8782).

Bóg jest Ojcem, który jest „nasz”. Nie oznacza to, że „posiadamy” Boga. Dzięki odkryciu, że jest On Ojcem, wchodzimy w nową z Nim relację (por. KKK 2786). „Ten nowy związek jest darem wzajemnej przynależności: przez miłość i wierność mamy odpowiedzieć na „łaskę i prawdę”, które zostały nam dane w Jezusie Chrystusie” (KKK 2787). Słowo „nasz” oznacza również rzeczywistość wspólną dla wielu. „Jest tylko jeden Bóg i jest On uznany za Ojca przez tych, którzy przez wiarę w Jego Jedynego Syna odrodzili się z Niego przez wodę i przez Ducha” (KKK 2790). Oznacza to, że przez chrzest zostajemy zjednoczeni z Bogiem Ojcem i wchodzimy do wspólnoty Kościoła – wspólnoty Dzieci Bożych, której Głową jest Jezus – Syn pierworodny między wielu braćmi (por. Rz 8,29; KKK 2790). „Jeśli rzeczywiście modlimy się Ojcze nasz, wyzbywamy się indywidualizmu, ponieważ miłość, którą przyjmujemy, wyzwala nas z niego” (KKK 2792). Aby wypowiadać słowa „Ojcze nasz” w prawdzie, musimy uświadomić sobie, ze Ojciec nie wyklucza nikogo, że musimy przezwyciężyć nasze podziały i różnice (por. KKK 2792).

Nasz Ojciec jest w niebie. To kolejna prawda, którą odsłaniają nam słowa Modlitwy Pańskiej. „To biblijne wyrażenie nie oznacza miejsca (przestrzeni), lecz sposób istnienia; nie oddalenie Boga, lecz Jego majestat. Nasz Ojciec nie znajduje się gdzie indziej, On jest ponad tym wszystkim, co możemy zrozumieć z Jego świętości. Ponieważ jest trzykroć święty, dlatego jest bardzo blisko serca pokornego i skruszonego. (...) Dom Ojca jest także naszą ojczyzną” (KKK 2794-2795).

 

4. Zapamiętajmy: Bóg jest naszym Ojcem. Ta prawda, objawiona przez Syna Bożego, przyjęta z sercem pokornym i oczyszczonym, prowadzi nas do wspólnoty z Trójcą i z braćmi. Pokazuje nam jednocześnie prawdę o nas samych i zaprasza nas do nawrócenia, przypominając nam początek i cel naszego istnienia. „Wyrażenie któryś jest w niebie nie oznacza miejsca, lecz majestat Boga i Jego obecność w sercach ludzi sprawiedliwych” (KKK 2802).

 

ks. Jarosław Kwiatkowski

© 2008 Diecezja Płocka